Review

Geen idee hoe de originele track klinkt, maar deze remix sprong er toch uit. In het begin dacht ik nog: oké, dit heeft iets. Een emotionele opbouw, een vleugje happy hardcore, zo’n moment waarop je bijna begint te geloven dat er iets moois gaat gebeuren.

En toen kwam die uptempo kick binnen.

Niet gewoon binnen, nee. Die trapte de deur uit haar scharnieren, gooide een bak grind in mijn gehoorgang en begon daar vervolgens speedcore-yoga te doen. Mijn oren hebben sindsdien een klacht ingediend bij de vakbond.

Misschien is het niet helemaal eerlijk om een uptempo-track te beoordelen als je uptempo haat alsof het je belastingaangifte is. Maar goed, eerlijkheid heeft mij nog nooit tegengehouden. De intro was leuk, de sfeer zat goed, maar vanaf het moment dat die kick begon te ratelen als een wasmachine vol bakstenen, was mijn interesse sneller weg dan gezond verstand op een afterparty.

Conclusie: begint als een emotionele trip, eindigt als een auditieve vechtpartij in een containerpark.