Review

Deze track begon eigenlijk verrassend goed. Meteen dat nostalgische gevoel, een beetje die 90’s vibe waar je als oude hardcoreziel toch even van gaat rechtzitten. Je krijgt bijna zin om een bomberjack aan te trekken, een flyer uit 1997 vast te houden en te doen alsof rugpijn nog niet bestaat.

Het begin heeft sfeer. Het heeft karakter. Het heeft dat oldschool randje waardoor je denkt: oké, misschien staat deze niet voor niets op nummer 1 bij Hardtunes.

En dan, halverwege, gebeurt het weer.

Daar komt opnieuw zo’n kick binnen die alleen logisch klinkt als je net een meter gesnoven hebt en vergeten bent dat muziek normaal ook nog iets met melodie te maken heeft. Vanaf dat moment verandert de track van nostalgische hardcoretrip naar een industriële betonmixer met ADHD. De melodie staat ergens in de hoek te zwaaien, maar niemand hoort haar nog boven het geweld van die opgefokte schopdrum.

Misschien werkt dit live perfect voor mensen die hun kaak gebruiken als metronoom, maar thuis achter je scherm voelt het vooral alsof je speakers ruzie hebben met je levenskeuzes.

Toch krijgt deze nog punten voor het begin. Dat oldschool gevoel zat er echt in, en even leek het alsof we naar iets moois gingen. De interesse kwam vooral omdat deze track, op het moment van schrijven, 04/05/2026, op nummer 1 stond bij Hardtunes. Nu begrijp ik vooral dat populariteit en gezond gehoor blijkbaar twee aparte werelden zijn.

Conclusie: sterk nostalgisch begin, daarna ontspoort het richting opgefokte kickterror voor mensen met poeder op hun playlist.