Review

De mensen die er “vanaf het begin bij waren” gaan waarschijnlijk spontaan hun oude flyercollectie beschermen met wijwater, want ja, er is weer iemand aan een klassieker gekomen. The Age Of Love is niet zomaar een trackje uit de rommelbak van de elektronische muziek, maar een monument dat oorspronkelijk uit 1990 komt en later vooral via de Jam & Spoon “Watch Out For Stella” remix mythische proporties kreeg.

Dus ja, gevaarlijk terrein. Eén verkeerde kick en je staat met je hardcore poten op heilige trancegrond te stampen.

Maar eerlijk is eerlijk: Hysta komt hier verrassend goed mee weg.

De track begint herkenbaar genoeg om de oude garde niet meteen in een zuurstofmasker te duwen, maar bouwt daarna wel degelijk richting hardcore. Niet zomaar “we plakken er een kick onder en noemen het hard”, maar met een degelijke opbouw, genoeg drive en een productie die properder klinkt dan sommige complete festivaltoiletten na dag één.

De energie zit goed. De vibe blijft overeind. En vooral: de remix vergeet niet dat het origineel zijn kracht uit sfeer haalde, niet uit het blind neerschieten van trommelvliezen.

Wanneer die hard techno-achtige kicks erin komen, krijgt de track een serieuze schop onder zijn kont. Dat stuk werkt echt vet. Het geeft de remix body, kracht en een moderne festivaldrive zonder dat het meteen voelt alsof iemand de ziel van het origineel in een blender heeft gegooid.

Maar dan komen die meer frenchcore-achtige zoomkicks even langs alsof ze nog snel moesten bewijzen dat we in 2026 zitten. Daar verlies ik hem een klein beetje. Niet omdat het slecht gemaakt is, maar omdat de flow daar wat begint te zwabberen. De track rijdt eerst strak rechtdoor, en dan beslist iemand plots om met neonlichten door een rotonde te knallen.

Gelukkig ontspoort het niet volledig. Het blijft stevig, professioneel en vooral bruikbaar. Dit is geen goedkope remix die enkel op naam van de klassieker wil meeliften. Er zit effectief werk in, er zit respect in, en er zit genoeg beukwaarde in om hem niet enkel nostalgisch interessant te maken.

Conclusie: heiligschennis? Misschien een beetje. Maar dan wel het soort heiligschennis waar je stiekem toch op staat te knikken.

Als DJ zou Jori hem draaien.
Wij zouden hem draaien, maar wel met de waarschuwing: “Sorry aan iedereen met een trance-tattoo uit 1998, dit gaat even pijn doen.”