Review

De track begint met zo’n deuntje waarvan je meteen denkt: waar ken ik dit weer van? Waarschijnlijk kan de fanatieke gabber met een encyclopedie in zijn hoofd het binnen drie seconden plaatsen, maar goed, we zitten hier bij Terrordrang Records, dus verwacht geen brave hardcorewandeling door nostalgieland.

Die intro doet wél wat hij moet doen. Hij bouwt leuk op, zet meteen de vraag open: waar gaat dit naartoe? En dan, juist wanneer je denkt dat het misschien nog netjes blijft, scheurt die terror kick los alsof iemand de deur van de kelder heeft ingetrapt.

De opbouw zit gewoon goed. Leuke melodische pingel-pingel, maar niet zomaar om wat sfeer te maken. Het heeft een doel. En dat doel is simpel: scheuren.

Helaas is de track niet op Spotify terug te vinden, waarschijnlijk omdat Spotify zelf ook dacht: dit is misschien net iets te terreur voor de gemiddelde koffiedrinker met draadloze oortjes. Anyway, terug naar de track.

Beuken is hier duidelijk de bedoeling, en dat doet deze track zonder veel rond de pot te draaien. Geen overbodige emotionele drama, geen zweverige “we zijn allemaal één familie”-momentjes, gewoon een track die zijn naam eer aandoet.