Review

Owkeey, Limp Bizkit-vocals à volonté. Dat kan twee kanten opgaan: ofwel een dikke nostalgische mep op uw muil, ofwel Fred Durst die probeert te overleven tussen hardcore kicks. Hier zitten we ergens gezellig in het midden.

De track smijt meteen die bekende Rollin’-energie binnen, en ja, dat werkt. Die vocal heeft natuurlijk altijd al geroepen om misbruikt te worden door iets met meer BPM en minder schaamte. Alleen lijkt ze het in het begin wat moeilijk te hebben om strak naast de kick te blijven lopen. Het wringt soms een beetje, alsof de vocal nog in 2000 staat en de kick al op weg is naar de afterparty.

Nu kan dat ook aan mijn Sennheiser-koptelefoon liggen, die alles veel te proper laat horen. Op goedkope speakers wordt dat soort scheefhangende miserie waarschijnlijk gewoon samengeperst tot één brok lawaai, en dan is het ineens “vette track maat”. Technologie heeft niet altijd geholpen.

Maar goed, eens we door dat vocal-moeras gesukkeld zijn, begint het ding wel te werken. De beuk zit lekker, de energie komt los, en het wordt meer dan gewoon een bekende vocal met kicks eronder. De track heeft genoeg vuiligheid om niet als flauwe gimmick te eindigen.

Dan komt die synth/melodie erbij, en die is verrassend sfeervol. Veel echo, veel ruimte, bijna kerkmuziek als de pastoor net een terrorfeest heeft ontdekt in de kelder. Dat stuk geeft de track ineens wat extra ziel, of toch minstens een ziel die al drie dagen wakker is en alleen nog op bassdrums reageert.

En dan loopt het los. Het laatste stuk geeft zelfs nog even een kippenvelmomentje. Niet zo’n “ik heb het leven begrepen”-moment, eerder zo’n “miljaar, dit pakt toch beter dan verwacht”-moment. En dat is soms genoeg.