Review

Tommyknocker featuring Revenja met Pura Destrucción. De titel klinkt alsof er iemand in het Spaans een halve oorlog aan het aankondigen is, en eerlijk: geen idee wat ze daar allemaal aan het lullen zijn, maar het maakt ook niet uit. De track beukt. En soms is dat genoeg om toch even te blijven luisteren.

De kick zit goed. Niet revolutionair, niet wereldschokkend, maar gewoon lekker stevig genoeg om het geheel vooruit te trekken. De opbouw met die vrouwenstemmen in koor werkt ook verrassend goed. Het geeft de track iets groots, iets dreigends, alsof er elk moment een bombastische melodie uit de lucht gaat vallen en de boel compleet openbreekt.

Alleen… daar gaat het dus mis.

Want net wanneer je denkt: oké, nu komt het, krijg je eerst een stukje met een flutkick waar je vooral van denkt: dit zal wel de stilte voor de storm zijn. Daarna komt de kick terug met dat koorachtige gezang, en ja, het werkt op zich wel, maar het voelt alsof de track zichzelf tegenhoudt. Alles roept om meer. Meer melodie, meer drama, meer Tommyknocker-geweld. Maar in plaats daarvan blijf je een beetje op je honger zitten.

Naar het einde toe proberen ze er nog wat melodie bij te flatsen met een paar biepjes en extra laagjes, maar dat voelt eerder als een late poging om het nummer alsnog groter te maken dan als een echte climax. En dat is jammer, want de ingrediënten waren er wel. De sfeer zit goed, de vocalen geven karakter, de kick doet zijn werk, maar de track mist die genadeklap die je van Tommyknocker toch ergens verwacht.

Pura Destrucción is dus geen slechte track. Zeker niet. Hij beukt, hij heeft sfeer en hij heeft momenten waarop je denkt dat het iets vets gaat worden. Maar voor een Tommyknocker-track blijft het uiteindelijk wat povertjes. Alsof iemand een kanon heeft klaargezet, de lont heeft aangestoken, en er dan alleen een stevige rookpluim uitkwam.