Review

De track begint vrij basic: wat geschreeuw, wat bam bam bam, en eigenlijk gewoon alles wat je bij terror al een beetje verwacht. Het gaat tamelijk snel, maar goed, dat is ook niet bepaald een verrassing als je terror opzet. Niemand klikt op Paranoizer & Suicide Rage om daarna te klagen dat het geen lounge jazz is.

Na die eerste opbouw komt er een heze synth in, die stilaan nog hezer en luider wordt. Daaronder zit een soort tromgeroffel — of ja, kicks natuurlijk, maar het voelt bijna alsof iemand met veel te veel agressie op een metalen ton staat te rammen. Ondertussen blijft het geschreeuw erdoor lopen en begint alles samen wat meer te duwen.

Wanneer de kick, de schreeuw en die vuile synth samen losgaan, doet de track gewoon wat hij moet doen. Het is niet uitzonderlijk origineel en het probeert ook nergens plots geniaal te worden, maar dat hoeft hier ook niet echt. Dit is gewoon snelle, vuile terror die recht vooruit gaat zonder al te veel omwegen.