Review

Met Our Sins zitten we meteen een pak dichter bij waar ik Armageddon Project wil hebben. Niet gewoon donker om donker te doen, maar donker met gewicht. Een track die niet binnenkomt met een vriendelijk tikje op de schouder, maar eerder met een industriële deur die uit zijn scharnieren wordt getrapt.

De kick is zwaar. Niet van dat speelgoedgestamp waarbij je vooral hoort dat iemand een plugin heeft gekocht, maar een dreun die echt onder de track hangt. Log, vuil, breed en net agressief genoeg om de boel vooruit te duwen zonder dat het meteen verandert in pure kickfetisj. Dat is hier wel belangrijk: Our Sins probeert geen moderne piep-kickwedstrijd te winnen. Hij bouwt sfeer. En die sfeer zit goed.

Waar Strobe Lit Prophets voor mij wat bleef hangen in “het gaat zo meteen gebeuren”, voelt Our Sins meer alsof er effectief iets aan het opbouwen is. Er zit dreiging in. Een soort donkere zaalenergie. The Third Movement omschrijft deze track zelf als gebouwd voor grote zalen, met brede synths en een vernietigende kickdrum, en dat hoor je ook wel. Dit is geen gezellig kelderexperiment, dit is eerder een fabriekshal met rook, strobes en mensen die al twintig jaar beweren dat vroeger alles beter was maar ondertussen toch gewoon met hun hoofd staan te knikken.

De vocal doet mij qua stemgeluid denken aan die “I will have that power”-vibe. Niet omdat de track dezelfde sfeer heeft, maar omdat er zo’n donkere, theatrale kracht in die stem zit. Alsof iemand ergens op een verhoog staat te verkondigen dat wij allemaal gezondigd hebben, en dat de straf bestaat uit vijf minuten industriële betonmassage. Het werkt. Het geeft de track net genoeg karakter zonder dat het melig wordt.

En ja, dit is een betere opener dan de titeltrack. Op het album staat Our Sins ook effectief als eerste track, terwijl Strobe Lit Prophets de afsluiter is. Dat voelt logisch. Our Sins zet de poort open. Strobe Lit Prophets doet achteraf het licht uit. Deze track heeft meer punch, meer richting en vooral meer dat gevoel dat Armageddon Project niet zomaar terug is om wat mist rond oude glorie te blazen.

Is het de ultieme mokerslag? Nog niet. Maar dit smaakt al een pak beter. Hier zit vlees aan. Hier zit dreiging in. Hier hoor je een duo dat niet probeert jong te klinken, maar gewoon oud genoeg is om te weten hoe je een donkere ruimte laat ademen.

Oordeel: zware kick, sterke donkere opbouw en een vocal die genoeg machtspretentie heeft om de track een gezicht te geven.