
Bike's Drum
Soms heb je van die tracks waar de titel eigenlijk al genoeg zegt. Bike’s Drum. Geen poëzie, geen emotioneel verhaaltje over donkere demonen in je ziel, gewoon: hier is de drum, ve… [lees verder]
Release details
Review
Soms heb je van die tracks waar de titel eigenlijk al genoeg zegt. Bike’s Drum. Geen poëzie, geen emotioneel verhaaltje over donkere demonen in je ziel, gewoon: hier is de drum, veel succes ermee. En eerlijk, dat werkt. Deze track komt uit die periode waarin hardcore nog niet constant moest uitleggen waarom hij hard was. Hij was het gewoon.
De track begint met die typische oude hardcore-attitude, droog, recht vooruit en zonder veel cosmetische bullshit. Je hoort meteen dat dit geen modern opgepoetste festivalbouwdoos is, maar een stuk vinylmentaliteit uit 2002. De kick staat centraal, de vocal doet zijn werk, en de rest draait vooral rond dat lompe, rollende gevoel dat je vroeger op platen had. Geen vijftien drops, geen hysterische fake climax, geen TikTok-momentje voor mensen met een aandachtsspanne van drie seconden. Gewoon bouwen, duwen en die drum laten spreken.
Wat deze track vooral sterk maakt, is dat hij niet probeert meer te zijn dan hij is. Dat klinkt misschien als een belediging, maar dat is het niet. Integendeel. Bike’s Drum is effectief omdat hij zo rechtlijnig is. Die vocal blijft hangen, de groove heeft iets koppigs, en de track heeft genoeg oldschool charme om niet te klinken als een museumstuk dat alleen nog leeft omdat iemand nostalgisch zat te doen met Discogs open op een tweede scherm.
Is dit de meest geniale hardcoretrack ooit gemaakt? Nee. Maar moet dat? Ook nee. Dit is zo’n plaat die je niet opzet om intellectueel ontleed te worden door iemand met een craft beer en een mening over mastering. Dit is een track die gewoon op een degelijk soundsystem moet draaien, liefst wanneer er al wat zweet, bier en lichte levensschade in de lucht hangt.
Leuk is ook dat hij later digitaal via Noize Records opnieuw opdook, waardoor hij een beetje in het Noize Suppressor-universum is blijven rondspoken. Maar de correcte naam voor de review blijft eigenlijk: DJ Bike – Bike’s Drum, oorspronkelijk van die split-vinyl met Noize Suppressor – Redroom op de andere kant. En dat past ook perfect. Twee kanten, één plaat, geen gezever.
Onderdeel van deze release met de volledige tracklist
- Logo Side
- A – Bike’s Drum (5:09)
- This Side
- B – Redroom (5:10)
Forgotten Classics
omdat hij exact doet wat oude hardcore moest doen: weinig uitleg, veel drive, en een drum die nog altijd harder klinkt dan de meeste excuses van tegenwoordig.
8
Wat denk jij?
Je moet ingelogd zijn om te stemmen.





Reacties
Volledig mee eens met deze review, alleen had ik 5 sterren gegeven ;)
Log in om een reactie te plaatsen.