Review

Sommige tracks voelen niet gewoon oud aan. Die voelen alsof ze al bestonden voor je zelf fatsoenlijk wist wat muziek was. Dr. Macabre – Poltergeist is zo’n plaat. Oorspronkelijk uitgebracht in 1996, toen ik zelf, bouwjaar 1985, nog ergens tussen kinderlijke onschuld, schoolbanken en de eerste tekenen van latere muzikale schade zat.

De track verscheen oorspronkelijk op de 12-inch vinyl Ghost Stories Chapter 1 via het Duitse label Power Plant, en dat hoor je ook. Dit is geen wegwerpplaatje dat toevallig wat nostalgie oproept. Dit is een stuk hardcoregeschiedenis dat nog altijd rondspookt alsof het nooit toestemming heeft gegeven om vergeten te worden.

En terecht.

Poltergeist blijft goed. Niet “goed omdat het oud is”, maar gewoon goed. Er zit een perfecte balans in tussen nostalgie en nog steeds overeind blijven. Sommige klassiekers moet je met veel goodwill beluisteren, omdat je vooral verliefd bent op de herinnering eraan. Deze niet. Deze track heeft nog altijd die dreigende, griezelige sfeer die meteen binnenkomt.

En dan natuurlijk die iconische “They’re here”-sample uit de horrorfilm Poltergeist uit 1982. Dat is zo’n sample waarbij de oude garde onmiddellijk wakker wordt. Niet elegant, want de meeste knieën uit die generatie maken ondertussen meer geluid dan sommige kicks, maar toch. Je hoort die stem en je weet: oké, we zitten hier niet in de moderne wegwerpbak van algoritmische herrie, dit is erfgoed.

Wat Poltergeist zo sterk maakt, is dat hij niet alleen hard wil zijn. Hij heeft sfeer. Hij heeft dreiging. Hij heeft dat trage, donkere gevoel dat later mee de weg heeft geopend voor slowed down darkcore en doomcore. Dit is geen track die je alleen maar in je gezicht stompt. Dit is een track die eerst het licht uitdoet, achter je gaat staan en dan zachtjes fluistert dat het misschien beter is om niet om te kijken.

En ja, na de oorspronkelijke release werd hij opnieuw uitgebracht op allerlei compilaties zoals Thunderdome en Megarave. Logisch ook. Zo’n plaat laat je niet gewoon verdwijnen. Die blijft terugkomen. Zoals een spook. Of zoals rugpijn na je vijfendertigste. Alleen is dit aangenamer.

Het enige nadeel vandaag: probeer hem maar eens makkelijk te vinden op streamingdiensten. Dr. Macabre heeft bewust beslist om zijn muziek niet zomaar op Spotify of YouTube Music te gooien. En ergens is dat irritant, want je wil gewoon op play drukken zoals een luie moderne mens met nul geduld. Maar ergens verdient het ook respect.

De man zegt eigenlijk: mijn muziek is geen gratis opvulmateriaal voor jullie algoritmische fastfoodmachine. Geen miljoenen streams voor de prijs van een halve koffiekoek. Geen artistieke arbeid die wordt terugbetaald in kruimels, “exposure” en een maandelijkse grafiek waar je depressief van wordt.

Dus ja, Poltergeist is moeilijk te vinden, maar dat is geen fout. Dat is een bewuste keuze. De track heeft zichzelf niet verstopt omdat hij vergeten is. Hij zit gewoon in een digitale spookkelder met een bordje: koop muziek fatsoenlijk, gij streamingparasiet.

En misschien past dat ook perfect bij deze plaat. Een track over een poltergeist hoort niet netjes tussen je Spotify-aanbevelingen te staan naast drie kapotte uptempo-tracks en een algoritmische remix van iets dat nooit had mogen bestaan. Die moet je vinden. Of oproepen. Via Bandcamp, vinyl, compilaties, oude herinneringen, of iemand die nog weet wat een platenkast is.