Release details
Review
Sommige tracks hebben geen introductie nodig. Die hebben alleen een volumeknop nodig die ergens halverwege afbreekt omdat hij te ver naar rechts geduwd wordt. Marshall Masters – I Like It Loud is zo’n plaat. Geen subtiele binnenkomer, geen emotionele violen, geen zweverige opbouw waarin iemand zijn innerlijke gabbertrauma verwerkt. Gewoon een stem die basically zegt: zet die rommel harder, want stilte is voor mensen met een sociale score.
En ja, “I like it loud” is misschien één van de simpelste boodschappen ooit op een hardcoreplaat, maar net daarom werkt het. Dit is geen poëzie, dit is een bevel. Een soort handleiding voor mensen die nog geloven dat muziek ook gewoon pijn mag doen aan de muren.
De kick heeft die typische oude gabberlompheid. Niet dat moderne laserzaagwerk waarbij elke kick klinkt alsof iemand een printer aan het vermoorden is, maar gewoon die volle, rechttoe rechtaan beuk die zegt: vroeger had je geen AI-cover nodig, je had een kick, een sample en een serieus probleem met geluidsnormen. De track pompt voort met die ouderwetse drive waar je direct van snapt waarom dit is blijven hangen. Niet omdat het ingewikkeld is, maar omdat het precies doet wat het belooft.
De vocal is ondertussen zo bekend dat je hem bijna niet meer objectief kunt beoordelen. Die zit ergens in het collectieve gabbergeheugen gegraveerd, tussen trainingspakken, kale koppen, foute flyers en mensen die op maandag nog steeds lichtjes trillen. En eerlijk: dat is terecht. Dit is een anthem. Geen “misschien wel een klassieker in wording”, nee, dit is gewoon zo’n track die al lang geleden beslist heeft dat hij klassieker is en dat wij daar verder onze mond over mogen houden.
Is hij verfijnd? Nee.
Is hij diep? Ook niet.
Is hij effectief? Absoluut.
I Like It Loud is hardcore in zijn meest directe vorm: luid, dom op de juiste manier, herkenbaar en compleet gemaakt om een zaal in beweging te stampen. Dit is geen track die vraagt of je hem leuk vindt. Dit is een track die harder gezet wordt tot je lichaam beslist dat discussie zinloos is.
Onderdeel van deze release met de volledige tracklist
- A – I Like It Loud (Original Mixx) (6:19)
- B1 – Master Anthem (Rave Anthem 1997) (6:30)
- B2 – Hustler For Life (Live At Club X) (5:31)
Forgotten Classics
Marshall Masters – I Like It Loud leeft nog omdat hij doet wat veel tracks proberen, maar vaak vergeten: hij is in één seconde herkenbaar. Die vocal is geen ingewikkelde tekst, maar een slogan. I like it loud. Meer moet dat niet zijn. Het is dom, simpel en geniaal tegelijk. Iedereen snapt het direct, ook mensen die niet weten wie Marshall Masters, Marc Acardipane of The Ultimate MC zijn. Je hoort die zin en je weet meteen: dit wordt geen achtergrondmuziek voor een brunch met havermelk. Daarnaast heeft de track dat echte gabber-anthemgevoel. Niet te proper, niet te modern, niet gladgestreken tot alles klinkt als dezelfde digitale betonmolen. Er zit nog karakter in. Die oude lompheid, die directe drive, die “zet harder of zet af”-mentaliteit. Dat maakt hem sterker dan veel tracks die technisch misschien beter zijn, maar na twee weken alweer klinken als een vergeten preset met overgewicht. Wat ook helpt: de track is perfect bruikbaar als collectief moment. Op een feest hoeft niemand hem uit te leggen. De vocal komt erin, de zaal weet wat te doen. Armen omhoog, volume in het rood, verstand even in vliegtuigmodus. Dat is waarom anthems blijven hangen. Niet omdat ze complex zijn, maar omdat ze iedereen tegelijk hetzelfde laten voelen. En dan is er nog de nostalgie. Voor oudere gabbers is dit een directe trap terug naar de tijd waarin hardcore nog ruw, brutaal en schaamteloos simpel mocht zijn. Voor jongere luisteraars klinkt het als iets uit een mythische periode waarin mensen nog flyers spaarden, tracks op cd’s zochten en niet elke cover eruitzag alsof een AI net zijn eerste paniekaanval had gehad.
10
Wat denk jij?
Je moet ingelogd zijn om te stemmen.
Reacties
Nog geen reacties.
Log in om een reactie te plaatsen.