Review

Omar Santana is altijd al zo’n naam geweest die niet gewoon een track maakt, maar eerder een kelderdeur intrapt, een sampler op tafel smijt en dan kijkt wie er nog rechtstaat. Wizard Of Oh uit 1995 is daar een perfect voorbeeld van. Geen nette gabberplaat met een gladgestreken melodietje en een brave opbouw voor mensen die hun hardcore graag met een servetje krijgen. Nee, dit is Amerikaanse rave-chaos met een gabberhart, een plaat die klinkt alsof iemand breakbeats, herrie, kicks en compleet scheve energie in één ketel heeft gegooid en daarna “ja, dit is af” heeft geroepen.

De track begint direct met dat typische opgefokte Omar Santana-gevoel. Niet proper, niet braaf, maar vuil, stuiterend en een beetje gestoord. De groove loopt niet als een moderne bulldozer recht vooruit, maar duwt, trekt en schopt alle kanten uit. Dat maakt hem net interessant. Waar veel hardcore uit die periode vooral op brute rechtlijnigheid mikte, heeft Wizard Of Oh een rare kop. Het is gabber, maar dan met die Amerikaanse hardhop/breakbeat-aanpak erdoorheen. Je voelt dat hier iemand achter zit die niet gewoon “nog een kickplaat” wou maken, maar iets dat in je kop blijft haken als een roestige haak in een ravejas.

De kracht zit vooral in de sfeer. Dit klinkt niet als een digitale presetshow, maar als kelderwerk. Rookmachine aan, lichten kapot, iemand te veel achter de sampler, en het publiek dat toch gewoon meegaat omdat de energie klopt. De kick is niet de zwaarste betonblok uit de geschiedenis, maar hij heeft karakter. En dat is hier veel belangrijker. Alles voelt een beetje scheef, maar doelbewust scheef. Alsof de track constant balanceert tussen “dit valt uit elkaar” en “dit is geniaal smerig”. Precies daar zit de magie.

Dat Wizard Of Oh ook op Thunderdome Vol. 11 terechtkwam, zegt genoeg. Dit was geen brave bijvulling. Dit was zo’n track die paste tussen de Europese gabberklassiekers omdat hij anders klonk, maar toch dezelfde destructieve energie had. Hij bracht iets vuiler, iets Amerikaanser, iets minder voorspelbaar. Geen massaproductie, maar een plaat met smoel.

Wat hem vandaag nog sterk maakt, is dat hij niet probeert modern te klinken. Hij is oud, ruw en koppig, en dat werkt net in zijn voordeel. Sommige klassiekers verouderen omdat ze te veel vastzitten aan hun tijd. Wizard Of Oh klinkt nog altijd alsof hij elk moment de speakers kan besmetten met rave-koorts. Je hoort de beperkingen van toen, maar ook de vrijheid. Geen eindeloos gepolijste mix, geen overgeproduceerde festivalbreak, gewoon hardcore met vuil onder de nagels.

Onderdeel van deze release met de volledige tracklist

• A1 – Wizard Of Oh (5:10)
• A2 – Boy Is Banging (4:52)
• B1 – Bass Keeps Pumping (4:56)
• B2 – Bass Keeps Pumping (Pump It Harder Remix) (5:01)