Review

Er zijn tracks die hard zijn. Er zijn tracks die donker zijn. En dan hebt ge Butterfly VIP, een plaat die doet alsof hij breekbaar is, om u daarna gewoon met twee handen tegen de muur te zetten.

Dit is geen simpele “boem boem, kijk eens hoe stoer mijn kick is”-hardcore. Ophidian bouwt hier sfeer. Eerst krijgt ge dat melancholische, bijna trieste gevoel. Zo’n melodie die ergens tussen schoonheid en naderend onheil hangt. Alsof er een vlinder door een verlaten fabriek vliegt, maar ge weet al dat die fabriek straks in brand staat.

En dan komt die hardcore erin.

Niet goedkoop. Niet plat. Niet gemaakt om even snel een dropje te forceren voor mensen met een aandachtsspanne van drie seconden. Dit is opgebouwd. Dit ademt. Dit heeft karakter. De kick duwt door, de sfeer blijft hangen en die melodie blijft als een soort spook rond uw kop draaien.

Wat deze track sterk maakt, is dat hij niet alleen wil beuken. Hij wil iets oproepen. Er zit drama in. Melancholie. Een soort duisternis die niet schreeuwt, maar gewoon naast u komt staan en zegt: “kom, we gaan even verdwijnen.”

En toch blijft het hardcore. Geen zweverig gedoe zonder tanden. De track heeft genoeg kracht om een zaal wakker te slaan, maar genoeg gevoel om jaren later nog altijd herkenbaar te zijn. Dat is net waarom Butterfly VIP blijft leven. Niet omdat hij oud is, maar omdat hij goed gemaakt is.