Review

Deze stond bij het schrijven op nummer 3 in de Hardtunes Top 100, dus dan verwacht je nog altijd iets. Niet per se de absolute heilige graal van gehoorschade, maar toch minstens een track die blijkbaar genoeg mensen heeft overtuigd om hem bijna bovenaan de digitale betonmolen te parkeren.

Full Metal van T.M.O & Missy is zo’n titel die weinig aan de verbeelding overlaat. Je verwacht geen subtiele vioolsolo, geen dromerige break en al zeker geen moment waarop je denkt: goh, wat een warme melodische ontwikkeling. Nee, bij een titel als Full Metal verwacht je gewoon dat iemand met werkschoenen op je speakers komt springen.

En dat gebeurt ook.

Het begin heeft meteen energie. Niet slecht zelfs. Er zit drive in, het klinkt strak en je merkt dat dit niet zomaar wat losse herrie is die per ongeluk op Hardtunes is beland. Even denk je nog: oké, dit kan wel werken. Er zit vaart in, er zit agressie in, en de track heeft genoeg kracht om live waarschijnlijk een halve zaal richting nekbrace te sturen.

Maar dan komt natuurlijk dat moment waarop de kick beslist dat muziek eigenlijk maar bijzaak is.

Vanaf daar wordt Full Metal vooral een gevecht tussen een kickdrum, een metaalpers en een paar trommelvliezen die nooit om deze oorlog gevraagd hebben. De melodie mag ergens nog meedoen, maar wordt al snel naar de achtergrond geduwd alsof ze geen geldig toegangsticket had. Wat overblijft is een opgefokte industriële stampmachine die klinkt alsof een containerpark een paniekaanval krijgt.

Voor liefhebbers van dit soort moderne hardcore zal dit waarschijnlijk perfect zijn. Hard, strak, lomp en gemaakt om live alles kapot te trekken. Ik snap de aantrekkingskracht wel. Zet dit op een groot systeem, gooi er rook, flitslichten en 500 mensen met collectieve kaakspanning bij, en plots voelt dit waarschijnlijk als kunst.

Thuis is het een ander verhaal. Daar klinkt het eerder alsof je wasmachine bezeten is door een metaalbewerker met agressieproblemen. Niet slecht gemaakt, zeker niet, maar wel weer zo’n track waarbij subtiliteit ergens onderweg uit de laadklep is gevallen.

Toch krijgt deze nog punten. De productie zit goed, de energie blijft overeind en de track doet exact wat hij belooft. Het probleem is vooral dat wat hij belooft ook klinkt als een gehoortest die je onmogelijk kunt winnen.

Conclusie: strak geproduceerde metaalhardcore die live waarschijnlijk prima werkt, maar thuis vooral aanvoelt alsof je hoofd tussen twee industriële persen ligt.