Review

Sommige hardcoretracks zijn gemaakt om een zaal kapot te stampen. Andere krijgen jaren later een volledig andere lading. Paint It Black van 3 Steps Ahead is zo’n plaat geworden.

Toen deze track in 1998 op ID&T verscheen als vinylrelease, klonk het waarschijnlijk gewoon als een gewaagde zet: een gabberversie van een wereldklassieker van The Rolling Stones. Een idee dat even goed gigantisch fout had kunnen aflopen. Want laten we eerlijk zijn: “we nemen een iconisch rocknummer uit 1966 en gooien er een hardcorekick onder” klinkt op papier als het soort idee dat normaal eindigt in muzikale oorlogsmisdaden.

Maar 3 Steps Ahead was nooit een gewone hardcoreproducer.

Waar veel gabberplaten uit die periode puur draaiden rond snelheid en agressie, zat hier sfeer in. Drama. Melancholie. De melodie van Paint It, Black blijft herkenbaar genoeg om nostalgie op te wekken, maar tegelijk wordt alles volledig meegesleurd in die typische donkere 3 Steps Ahead-waanzin. Geen goedkope parodie, geen flauwe remix, maar een track die klinkt alsof iemand verdriet heeft opgesloten in een industriële compressor.

En net daardoor werkt het.

De kick is stevig zonder de melodie kapot te slaan. De opbouw voelt theatraal. Bij momenten klinkt het bijna alsof de track voortdurend balanceert tussen rave, hardcore en een complete mentale inzinking. Typisch 3 Steps Ahead eigenlijk.

Wat deze plaat achteraf nog zwaarder maakt, is de geschiedenis errond. Dit bleek uiteindelijk één van de laatste grote vinylmomenten van 3 Steps Ahead te worden. Niet lang daarna werd Peter-Paul Pigmans geconfronteerd met hersenkanker. In 2003 overleed hij veel te jong. Daardoor kreeg Paint It Black onbedoeld een extra laag mee die niemand bij release had kunnen voorspellen.

Plots hoor je geen “coole gabbercover” meer.

Plots hoor je een donkere, melancholische hardcoretrack die bijna voelt alsof hij zijn eigen schaduw vooruit stuurde.

Zelfs de huidige streamingstatus past vreemd genoeg perfect bij de mythe van deze plaat. Door oude labelrechten, coverrechten van Jagger/Richards en de typische chaos van 90s hardcorecatalogi zweeft de track half verborgen rond het internet. Alsof zelfs het digitale tijdperk niet goed weet wat het met deze plaat moet aanvangen.

En misschien is dat net goed.

Niet elke klassieker moet netjes tussen de TikTok-playlists belanden naast motivational techno voor mensen met een ringlamp en een dopamineprobleem.

Sommige tracks horen thuis in donkere YouTube-rips, versleten vinylgroeven en herinneringen aan een tijd waarin hardcore nog klonk alsof de wereld elk moment kon ontploffen.