Review

Er zijn labels die komen en gaan. Labels die plots een nieuwe huisstijl krijgen, hun ziel inruilen voor algoritmische playlistvriendelijkheid, of na drie vette releases besluiten dat alles voortaan moet klinken alsof TikTok mee in de studio zat. En dan heb je The Third Movement. Een label dat nog een vorm van houvast biedt in een scene waar de houvast soms stillaan verdwijnt. Niet altijd perfect, niet altijd genadeloos, maar meestal wel met een idee achter de duisternis.

En dan komt Armageddon Project met Strobe Lit Prophets. De titeltrack van het album. Al staat hij op het album als laatste track, wat meteen de vraag oproept: is dit de grote openingsverklaring, of net de fade-out na de industriële rampspoed?

De track klinkt sterk. Dat sowieso. Donker, industrieel, ruimtelijk, met van die sci-fi space shit alsof je door een verlaten ruimtestation wandelt waar de noodverlichting al drie dagen knippert en niemand nog weet wie de kapitein is. De vocals van Snovonne zitten ergens tussen robotisch, transformerachtig en bezwerend. Het klinkt alsof er iets belangrijks gezegd wordt, maar wat precies? Geen idee. Misschien is dat ook de bedoeling. Misschien spreekt de profeet in storingstaal.

Alleen blijft de track wat braaf. Hij doet alsof hij ergens naartoe werkt, alsof er een grotere ontploffing achter de hoek staat, maar uiteindelijk komt hij daar niet helemaal aan. De sfeer is er, de sound is er, de industriële mist hangt mooi laag boven de grond, maar de echte mokerslag blijft uit. Alsof iemand de machine heeft opgestart, maar daarna vergeten is de laatste hendel naar beneden te trekken.

Als afsluiter van het album kan dat natuurlijk bewust zijn. Een uitdovende waarschuwing in plaats van een finale aanval. Een track die niet eindigt met “hier zijn we”, maar eerder met “dit was het dan, sukkelaars, veel succes in de nasleep.” En bekeken vanuit dat idee werkt hij beter. Niet als losstaande sloophamer, maar als donker slotbeeld.

Eerlijk: bij deze blijf ik toch wat op mijn honger zitten. Voor een titeltrack verwacht je nét iets meer dreiging, nét iets meer gewicht, nét iets meer profetische schade aan de fundering. Maar het geluid is sterk genoeg om benieuwd te blijven naar de rest van het album. En aangezien dit pas onze eerste halte is in deze industriële kelder, houden we de zaklamp nog even aan.

Oordeel: sterke donkere sfeer, vette industriële sci-fi sound, maar als titeltrack net iets te braaf.