Review

Promo komt binnen alsof hij geen track heeft gemaakt, maar een waarschuwing heeft ingesproken voor iedereen die dacht dat hardcore gezellig moest worden. Die vocal klinkt als een prediker die zijn kerk heeft ingeruild voor een betonnen kelder met stroboscoop, slechte ventilatie en mensen die “nog eentje dan” al drie uur geleden hebben gezegd.

De opbouw is typisch Promo, donker, droog en niet bezig met lief gevonden worden. Geen suikerlaagje, geen festivalhandjes, geen happy synthje dat komt vragen of iedereen nog oké is. Gewoon sfeer, dreiging en dan die kick die binnenkomt alsof iemand het licht uitdoet met een baksteen.

Counter Attack voelt nog altijd als een track die terugvecht. Niet op zo’n moderne “kijk eens hoe hard mijn kick kan scheuren tot je tanden uit je gezicht vallen”-manier, maar gecontroleerd smerig. Die drive zit juist. De track hoeft niet constant te bewijzen dat hij hard is, hij is het gewoon. Dat is misschien het verschil tussen een klassieker en een track die alleen maar volume heeft.

Er zit iets in dat oude Promo-geluid dat veel nieuwe tracks missen: karakter. Niet perfect gladgestreken, niet kapot geproduceerd tot er alleen nog een plastic dreun overblijft, maar een sound die voelt alsof hij uit een donkere kamer komt waar niemand gevraagd heeft om meer gezelligheid.

En ja, de 2023-remixes bestaan ook, maar het origineel blijft de reden waarom die remixes überhaupt bestaansrecht hebben. Dit is zo’n track waarbij je begrijpt waarom Promo niet gewoon een naam is, maar een hoofdstuk in de hardcoregeschiedenis.