Review

Ja, dit is er eentje uit onze eigen rangen. En dat is altijd gevaarlijk terrein, want dan verwachten mensen misschien dat we ineens beleefd gaan doen. Dat we beginnen met woorden als “sterke release”, “mooie bijdrage aan de scene” en “we zijn trots”. Maar zo werkt het hier niet. Het is niet omdat we in dienst staan van de Belgische hardcore scene, zonder bezoldiging en waarschijnlijk met een mentale vergoeding in blijvende gehoorschade, dat we onze eigen Hardcore Maniacs Records-releases niet door het slijk zouden halen als het nodig is.

Maar goed, als een release uit eigen rangen nu eenmaal, en we zeggen dit volledig nuchter, objectief en met de emotionele afstand van een belastinginspecteur op maandagochtend, effectief een sterke release is, dan moeten we dat natuurlijk ook gewoon durven zeggen. Dat doen we bij andere releases ook. Dus als we hier dan zouden beweren dat dit geen sterke release is, terwijl het eigenlijk wel een sterke release is, dan zouden we liegen. En liegen over hardcore is toch een hellend vlak. Voor ge het weet noemt ge uptempo subtiel en doet ge alsof elke kick met een zaagblad erin “artistieke evolutie” is.

Dus ja, geheel tegen onze zin, maar helaas verplicht door de feiten, moeten we zeggen dat Cor-Tex – Hardcore Maniac een sterke release is, een mooie bijdrage aan de scene, en dat we daar misschien, heel voorzichtig, onder bepaalde omstandigheden, zonder juridische erkenning van emotionele betrokkenheid, ook een beetje trots op zijn.

Anyway.

De track begint met de duidelijke vaststelling dat hij een “hardcore maniac” is. Dat wordt ook letterlijk zo gezegd met “I’m a hardcore maniac”, zodat er alvast geen verwarring kan ontstaan. Daarna volgt ook nog “I’m a hardcore psycho”, en daar moeten we toch even bij stilstaan. Want ja, wij noemen onszelf veel. Maniacs, marginalen met smaak, liefhebbers van auditieve vernieling, vrijwilligers in de Belgische hardcore-chaos. Maar psycho staat normaal gezien niet officieel op het visitekaartje. Dus de vraag is: gaat dit nog over ons, of is Cor-Tex hier gewoon zijn eigen medisch dossier aan het voorlezen boven een kickdrum?

Maar bon, het werkt wel.

De kick beukt goed. En dat is uiteindelijk waar het hier om draait. Dit is geen track die probeert slim te zijn met tien lagen emotionele diepgang en een breakdown waarin iemand in een verlaten kerk fluistert over zijn innerlijke duisternis. Dit is gewoon een beuktrackje dat duidelijk weet wat het wil doen. De drive zit goed, de energie is aanwezig en het geheel heeft genoeg kracht om niet gewoon op de naam Hardcore Maniac te teren.

Dat is belangrijk, want met zo’n titel kunt ge twee kanten uit. Ofwel maakt ge een track die effectief ramt, ofwel maakt ge iets dat klinkt alsof iemand “hardcore” op een sticker heeft geschreven en die op een matige demo heeft geplakt. Deze zit gelukkig in de eerste categorie. Hij beukt, hij beweegt, hij heeft genoeg agressie om zijn plek op het label te verantwoorden.

Maar, en nu komt het stuk waar we weer even ambetant moeten doen: er zit naar mijn gevoel iets te veel tekst in. De vocal is nogal nadrukkelijk aanwezig. “I’m a hardcore maniac”, “I’m a hardcore psycho”, ja, we hebben het begrepen. Ge zijt niet gekomen voor een wellnessweekend. Soms had de track wat meer ademruimte mogen krijgen. Gewoon even de kick laten spreken, zonder dat er iemand constant moet uitleggen hoe gestoord hardcore hij wel niet is. Want als de kick goed zit, en dat doet hij hier, dan hoeft ge niet elke paar seconden uw identiteitskaart in het rond te zwaaien.

Toch maakt dat de track niet kapot. Het zorgt er vooral voor dat hij iets meer richting rechttoe-rechtaan partybeuker gaat dan richting tijdloze klassieker. En dat is oké. Niet elke track moet een monument zijn. Sommige tracks moeten gewoon op een set passeren, de vloer wakker schoppen en daarna verdwijnen voor iemand vraagt of er een vergunning was.

Dan de cover, want die verdient eigenlijk ook een aparte vermelding.

Het artwork ziet eruit alsof iemand een gabbernacht, een zombie-uitbraak en een kapotte AI-generator tegelijk door een frituurpan heeft getrokken. Drie kale maniakken stormen recht op u af met ogen alsof ze al drie dagen wakker zijn op pure kickdrum en slechte beslissingen. De middelste kijkt alsof hij net ontdekt heeft dat hardcore opnieuw verboden is verklaard, en hij dat eigenlijk fantastisch nieuws vindt. Rechts staat er eentje met een knuppel, want blijkbaar was “hardcore maniac” visueel nog niet duidelijk genoeg. Links hangt dan nog een glitchende kop die eruitziet alsof hij half uit een oude CRT-monitor en half uit een nachtmerrie van een oververmoeide VJ is gekropen.

De cover is druk, vuil, agressief en totaal niet subtiel. Maar dat past hier wel. Dit is geen minimalistisch design met een abstracte cirkel en een emotionele schaduw. Dit is gewoon: drie maniakken, chaos op de achtergrond, glitch-effecten, brand, kapotte straat, Hardcore Maniacs Records-logo erop en onderaan trots #HMR-024, alsof dit een perfect normale administratieve release is en geen bewijsstuk uit een toekomstige rechtszaak.

De zwarte balk bovenaan houdt het geheel nog net professioneel genoeg. Links de naam Cor-Tex en Hardcore Maniac, rechts het label-logo. Daaronder gaat alles gewoon los. Het heeft iets van een promo-poster voor een verboden kelderfeest waar ge bij binnenkomst uw jas, uw gehoor en uw laatste restje burgerlijke waardigheid afgeeft.

Past de cover bij de track? Ja. Absoluut. Dit artwork belooft geen verfijning, en de track geeft die ook niet. Het belooft beuken, gekte en een beetje twijfelachtige zelfdiagnose. En dat krijgt ge.

Cor-Tex – Hardcore Maniac is dus geen perfecte track, maar wel een stevige release uit eigen rangen. De kick doet zijn werk, de energie zit goed en de naam wordt waargemaakt. De vocal had voor mij iets minder nadrukkelijk gemogen, want soms mag een track ook gewoon rammen zonder constant te roepen dat hij ramt. Maar als beuktrackje werkt dit zeker.