Review

De track start eigenlijk verrassend goed. Een oldschool opbouw, zo eentje waarbij je even denkt: oké, hier gaan we. Dat soort begin mag van mij altijd. Lekker herkenbaar, goeie sfeer, fijne vocals en een opbouw die niet meteen probeert om je schedel van binnenuit te renoveren.

Dan komt de kick erbij en in het begin zit dat gewoon goed. Lekker agressief, stevig genoeg en met genoeg drive om de track vooruit te duwen. Tot daar zit je nog mooi in het verhaal. Dwarf Records, oldschool gevoel, beetje ruwe energie, ik kan daar volledig mee leven.

Maar dan komen die achtergrondvocals ertussen vallen.

En daar begint het probleem. Het kan aan mij liggen, maar die Jamaicaanse vocals lijken gewoon bij een andere track te horen. Niet “origineel verwerkt” of “verrassend genre-overstijgend”, maar eerder alsof er ergens in de studio per ongeluk nog een ander nummer openstond op een tweede tabblad. Beetje reggae, why not, maar hier vloekt het gewoon met de rest van de track.

Elke keer dat die vocals terugkomen, word je uit de track getrokken. Je zit net in die agressieve hardcoreflow, en dan komt er ineens zo’n stem voorbij waardoor je brein denkt: wacht, luister ik nog naar hetzelfde nummer? Dat is jammer, want de basis van de track is echt sterk genoeg. De kicks werken, de sfeer werkt, de oldschool opbouw werkt, maar die vocals blijven als een verdwaalde toerist door het nummer wandelen.

Zonder die irritante Jamaica-vocals had dit gewoon een dikke track kunnen zijn. Nu blijft er vooral iets wringen. Alsof de juiste track ergens klaarstond, maar per ongeluk de verkeerde versie gereleased werd.