Review

De eerste track van The Early Uptempo Album van F.Noize werd eerlijk gezegd vooral geselecteerd omdat de cover er echt vet uitziet. Dat blijft soms de meest wetenschappelijke manier om muziek te kiezen. Cover hard? Klikken. Schedel, duistere vibe, beetje agressie? Reviewwaardig. Het enige wat dan meteen wat tegenvalt, is dat er uptempo op staat. En dan nog erger: early uptempo. Sorry, maar wat is dat nu weer? Is dat uptempo met heimwee? Uptempo dat vroeger naar school ging met een Australian aan? Geen idee, maar goed, we luisteren.

Beat My Drum begint eigenlijk verrassend goed. De track komt in het begin bijna wat softporno over, met die vocal en dat ritmische gedoe, maar de kick die eronder zit heeft wel lekkere oldschool-vibes. Niet te overdreven, niet meteen van die kapotte frituurpan-kicks, gewoon een kick die nog min of meer klinkt alsof hij uit een muziekstudio komt en niet uit een gesloopt alarmsysteem.

Daarna wordt het iets zwaarder, maar nog steeds blijft het allemaal behoorlijk te doen. Tot op dat moment is er eigenlijk nog geen echte uptempo-terreur te horen, wat op zich een opluchting is. De vocals lopen er wat doorheen, het geheel bouwt rustig op, en eerlijk: dit werkt best goed. Alleen begint na een tijdje wel het gevoel te komen dat er iets moet gebeuren. Hoe goed het ook loopt, op een bepaald moment wil je toch een melodie, een hook, iets dat de track optilt.

En dan komt die melodie er ook. Er wordt wat drum & bass-achtige shizzle doorheen gegooid, gevolgd door de typische tumtumtumtum-turururumtum-sounds die je in dit soort tracks blijkbaar standaard in het pakket krijgt. Nog altijd niks mis mee. De kick blijft zelfs nog redelijk normaal, de track heeft drive, het ding rolt vooruit, en je denkt even: dit zou wel eens een verrassend vette F.Noize-track kunnen worden.

Maar dan gebeurt het.

De track gaat los met precies de grootste fuck-up kutkicks die er bestaan. Zo van die kicks waarbij je niet denkt “amai, hard”, maar eerder: “waarom haat iemand geluid zo hard?” In amper twee minuten wordt een track die eigenlijk heel goed op weg was, vakkundig tegen de muur gereden. En dat is jammer, want de basis zat echt goed. De sfeer, de oldschool-aanzet, de vocal, de opbouw: daar zat allemaal potentieel in.

Gelukkig keert hij daarna terug naar een meer normale kick en dan wordt het meteen weer beter. Dat bewijst eigenlijk perfect waar het probleem zit. Niet de track zelf is slecht, maar die verplichte uptempo-afslag voelt alsof iemand midden in een goeie mainstream hardcoreplaat plots een kapotte betonboor heeft aangezet.

En dat maakt Beat My Drum vooral frustrerend. Want ergens zit hier gewoon een dikke track in. Maak hier een mainstream hardcoreversie van, hou die oldschool-vibe vast, laat die melodie ademen en smijt die kutkicks eruit, en je hebt een klapper.