Review

Omdat de eerste track van dit album goed te doen was — buiten die irritante vocals die net van een ander nummer kwamen binnenwaaien — geven we het laatste nummer van deze EP nog een moment van aandacht. En eerlijk? Dit had gewoon de titeltrack moeten zijn.

Hier klopt het veel beter. De agressie zit goed, de kick is veel strakker afgerond en alles voelt directer aan. Geen verdwaalde Jamaicaanse zijmissie deze keer, geen moment waarop je denkt dat Spotify plots twee nummers tegelijk afspeelt. Gewoon een track die weet wat hij wil doen: gaan.

De vocals zitten ook beter op hun plaats. Agressiever, duidelijker, met dat “That’s Who You Are” gevoel dat perfect past bij de energie van de track. Niet te veel gezever, niet te veel pseudo-diepgang, gewoon genoeg attitude om de boel vooruit te duwen.

Maar vooral wanneer die melodie begint samen te lopen met de kick, valt alles op zijn plek. Daar krijgt de track ineens dat feestgehalte dat je bij de eerste track nog wat moest zoeken tussen de storende vocals door. Dit is geen museumstuk met een oldschool sticker erop geplakt, maar gewoon een degelijke partytrack met genoeg drive om niet halverwege in zijn eigen opbouw te verdrinken.