Review

Sommige tracks komen binnen met een kick.
Masters Symphony komt binnen alsof iemand de deuren van een duistere gabberkathedraal heeft opengetrapt terwijl er ergens een koor staat te doen alsof de Apocalyps netjes op vinyl is verschenen.

Dit is geen subtiele track. Dit is Masters Of Hardcore-DNA uit 2001, toen hardcore nog niet klonk alsof iemand drie uptempo kicks in een blender had gegooid met een TikTok-vocal erbovenop. Dit is Outblast samen met DJ Wicked, op vinyl, met een titel die zichzelf serieus neemt en daar vreemd genoeg nog mee wegkomt ook.

De track leunt zwaar op dat bombastische O Fortuna / Carmina Burana-gevoel, want blijkbaar was gewone dreiging niet genoeg. Nee, er moest een volledig hellekoor bij om duidelijk te maken dat je niet zomaar naar een hardcoreplaat luistert, maar naar iets dat klinkt alsof de eindbaas van de gabberkerk zijn entree maakt.

En eerlijk, het werkt.

De opbouw heeft dat oude gevoel dat moderne tracks vaak proberen na te maken, maar meestal eindigen ze dan met een plastic kick en een cover die eruitziet alsof AI net zijn eerste nachtmerrie heeft uitgespuwd. Hier zit nog gewicht in. Niet alleen qua geluid, maar ook qua geschiedenis. Masters Symphony voelt als zo’n track die niet gemaakt is om even weg te streamen tijdens het scrollen, maar om in een zaal te horen waar de vloer plakt, de lucht zuurstof haat en iedereen plots denkt dat hij deel uitmaakt van een religieuze sekte met Nike Air Max als altaar.

De kick is niet de extreem opgefokte terreurhamer van nu, maar hij heeft karakter. Hij rolt, duwt en geeft die melodramatische sample genoeg ruimte om belachelijk groots te klinken. En dat is net de charme. Dit is hardcore met theater. Niet “kijk mij eens boos zijn” theater, maar echt zo’n ouderwetse “we gaan allemaal ten onder, maar eerst nog één plaat”-sfeer.

Wat het extra sappig maakt, is dat Spotify de track blijkbaar wel kent, maar hem hier niet wil afspelen. Alsof zelfs de rechtenadministratie bang is van dat koor. Dan moet je hem maar zoeken via YouTube, Apple Music of de Evil Activities R3F!K5 op SoundCloud/Hardtunes. En ergens past dat perfect. Een track als deze hoort niet gewoon netjes naast je koffieplaylist te staan. Die moet je opgraven alsof je een vergeten relikwie uit de MOH-catacomben haalt.

Masters Symphony is misschien niet de meest verfijnde track ooit gemaakt, maar dat hoeft ook niet. Dit is geen wijnproeverij. Dit is een symfonie voor mensen die vroeger dachten dat gehoorschade gewoon bewijs was dat het weekend geslaagd was.

Onderdeel van deze release met de volledige tracklist

• A – Masters Symphony (6:04)
• AA – Dark Symphony (6:18)