Review

Er zijn releases die je benadert met nuance, respect en een serieuze blik alsof je net een verloren compositie van Mozart uit een vochtige bunker hebt gehaald.

En dan heb je Pass-E – Pussy Pussy.

Met zo’n titel weet je meteen dat we hier niet moeten doen alsof we een spirituele reis door de ziel van de hardcore gaan ontleden. Dit is geen track voor mensen die hun muziek graag analyseren met een notitieboekje, een glas natuurwijn en een ernstige discussie over postindustriële vervreemding. Dit is fout. Plat. Nat. Lomp. En vooral volledig bewust van zichzelf.

En dat is meteen het belangrijkste: Pussy Pussy is niet per ongeluk fout. Dit is geen track die onderweg naar stoer ergens in een rioolput is gevallen. Nee, dit is bewust foute party-hardcore. Het soort plaat dat niet vraagt of het binnen mag, maar gewoon met plakkerige schoenen over uw nette vloer loopt en roept dat de avond nu officieel ontspoord is.

De vocal/sample lijkt duidelijk terug te grijpen naar No Sukkaz – 1-2-3-4 All The Ladies On The Floor, een foute 90’s dance/house-plaat met die bekende “pussy, pussy…”-lijn. Diezelfde samplewereld dook later ook al op bij DJ RPM – Pussy Pussy, waar de voice samples expliciet aan die No Sukkaz-track gekoppeld worden. Daarmee krijgt deze release meteen een soort smerige stamboom: van 90’s party-house naar oude clubvuiligheid en nu opnieuw door de hardcoremangel bij Pass-E.

Geen poëzie. Geen verfijning. Wel een sample die klinkt alsof hij al twintig jaar in een rokerige kelder lag te wachten tot iemand hem opnieuw onverantwoord hard zou zetten.

En eerlijk: dat werkt hier beter dan het zou mogen.

De track zelf draait niet rond complexe lagen of technische acrobatie. De vocal is de kapstok, de kick moet het vuile werk doen en de rest staat in dienst van één simpele vraag: werkt dit op een floor waar de waardigheid al even geleden is achtergelaten aan de vestiaire? Het antwoord is: ja, waarschijnlijk wel. Niet in elke set. Niet op elk moment. Niet voor elke luisteraar. Maar gooi dit ergens diep in de nacht, wanneer het bier op de vloer plakt en iemand al drie keer “nog ene keer!” heeft geroepen, en dit kan perfect binnenkomen.

Is het subtiel? Nee.
Is het vernieuwend? Ook niet echt.
Is het schaamteloos? Absoluut.

Maar dat is hier geen fout in het systeem. Dat is het systeem.

De kracht van Pussy Pussy zit net in het feit dat de track zichzelf niet slimmer voordoet dan hij is. Er zijn genoeg releases die met gigantische intro’s, dramatische breaks en zogezegd diepe sfeer proberen te verbergen dat er eigenlijk weinig gebeurt. Deze track doet het omgekeerde. Hij komt binnen met een foute vocal, een duidelijke feestintentie en een attitude van: “Gij weet waarvoor ge hier zijt.”

Dan moeten we het ook even over de cover hebben, want die verdient eigenlijk een aparte vermelding. Het artwork ziet eruit alsof een oude VHS-tape van een foute 90’s nachtclubpromo vastgelopen is in een gabberkelder. Grote roze lippen, natte glans, rood/cyaan-glitches, vieze textuur, tijdcode-achtige details, een tracklistgevoel en die Hardcore Maniacs Records-stempel erbovenop. Onderaan staat trots #HMR-025, alsof iemand dit uit een vergeten archiefbak heeft getrokken waar ge beter geen UV-lamp op richt.

En dan is er natuurlijk nog de vraag die niemand luidop wil stellen, maar iedereen denkt: wat de fuck is dat witte spul dat daar uit die lippen naar buiten druipt? Speeksel? Melk? Een kapotte glazuurlaag van een 90’s porno-VHS? Een visuele waarschuwing van de grafisch ontwerper dat we hier niet op Studio Brussel zitten? Geen idee, en misschien is het beter dat we het ook niet weten. Maar het past wel. Het maakt de cover nog net dat tikje fouter, viezer en ongemakkelijker. Exact de zone waar deze release blijkbaar met veel plezier in wil rondkruipen.

En dat is ook waarom de cover werkt. Pussy Pussy vraagt niet om minimalistische coverkunst met een wit vlak, een dun lijntje en een diepzinnige geometrische cirkel in het midden. Nee. Dit vraagt om overdaad. Om roze. Om nat. Om plakkerig. Om licht beschamend goed. De cover verkoopt exact de juiste belofte: dit wordt geen spirituele reis, dit wordt vuiligheid met een beat.

Zeker als vinylcover zou dit nog harder werken. Op klein streamingformaat valt hij al op, maar op een fysieke hoes zou die hele retro-erotische VHS-chaos pas echt smerig binnenkomen. Die lippen groot op twaalf inch, die kapotte kleuren, die HMR-stempel, dat archiefachtige gedoe: het heeft iets van een verloren bootleg uit een gabberplatenbak waar ge eigenlijk niet te lang aan wilt ruiken, maar die ge toch direct vastpakt. Niet omdat het stijlvol is op een brave manier, maar omdat het karakter heeft. En karakter is tegenwoordig al bijna een luxeproduct tussen al die gladgestreken covers die eruitzien alsof niemand nog vieze handen durft maken.

Nu, voor alle duidelijkheid: het is niet omdat deze release op Hardcore Maniacs Records staat dat ze hier automatisch een beschermlaagje krijgt. Wij werken voor Hardcore Maniacs, of beter gezegd: wij staan in dienst van de Belgische hardcore scene zonder bezoldiging, zonder pensioenplan en waarschijnlijk met permanente gehoorschade, maar dat wil niet zeggen dat onze eigen releases hier met fluwelen handschoenen behandeld worden.

Het zou nogal jammer zijn om onze eigen bron af te scheiden van de afbraakcentrale.

Als we de rest van de scene door het slijk kunnen trekken wanneer het moet, dan moeten onze eigen HMR-releases daar ook gewoon door. Geen heilige koeien. Geen vriendjespolitiek. Geen “ja maar het is van ons dus het zal wel goed zijn”. Als het rommel is, zeggen we rommel. Als het werkt, zeggen we dat ook. En Pussy Pussy zit ergens in die heerlijke tussenzone: het is geen meesterwerk, maar het werkt wel. Het is fout, maar niet waardeloos. Plat, maar niet slap. Lomp, maar niet zonder doel.

En dat doel is vrij simpel: een floor even collectief dom laten doen.

Soms is dat genoeg. Niet elke hardcoretrack moet een monument zijn. Niet elke release moet een nieuwe richting aanduiden. Soms mag hardcore gewoon vuil zijn. Soms mag een sample plat zijn. Soms mag een titel klinken alsof hij uit een foute 90’s folder komt. En soms is een track gewoon gemaakt om op het juiste moment de zaal een halve meter minder beschaafd te maken.

Dat is wat Pass-E – Pussy Pussy doet.

Niet meer.
Maar ook niet minder.