Review

Dit is geen nieuwe track, maar een oud Amerikaans brok lawaai uit 1994, oorspronkelijk uitgebracht op Ruff Beats Records – RB001. En nu hij digitaal terug makkelijk vindbaar is, moeten we hem natuurlijk even uit de vinylmist trekken. Niet omdat hij plots jonger klinkt, maar omdat dit soort tracks eigenlijk beter bewaard moet blijven dan de gemiddelde “nieuwe classic” die na drie weken alweer ruikt naar playlistvulling.

En laat ons eerlijk zijn: Spontaneous Combustion is niet zomaar hardcore. Dit is rock met een kick. Geen rock in de zin van “we hebben een gitaar gesampled en nu zijn we rebels”, maar rock als houding. Als vuiligheid. Als dat gevoel dat iemand in een repetitiekot de versterker te luid heeft gezet, de drummer ontslagen heeft en dan maar een gabberkick heeft aangesloten op de rest van de elektriciteit. Het klinkt alsof een band net voor de soundcheck spontaan in brand vliegt en Lenny Dee en Rob Gee beslissen om dat gewoon op plaat te zetten.

Dat is ook niet zo vreemd. Rob Gee is altijd al meer geweest dan een brave hardcoreproducer met een mapje kicks op zijn computer. Die man sleept punk, metal, rock, hiphop en gabber gewoon mee in dezelfde vuilniszak en noemt dat daarna muziek. En ergens werkt dat hier perfect. Spontaneous Combustion heeft die Amerikaanse kelderenergie: minder Rotterdamse machinekamer, meer New Yorkse baksteenmuur waar iemand met zijn hoofd tegen blijft lopen omdat het publiek dat nu eenmaal graag ziet.

De kick is hier niet gewoon een kick. Die staat onder de track als een betonnen vloer onder een punkshow. Daarboven zit die rockachtige drive, die smerige riff-energie, dat gevoel van “we gaan niet opbouwen, we gaan gewoon duwen tot er iets breekt”. Geen festivalanthem, geen mooie euforische melodie, geen modern dropmoment waar iedereen netjes zijn gsm omhoog kan steken. Dit is gewoon lawaai met botten aan. En als ge goed luistert, hoort ge dat dit niet probeert om elegant te zijn. Gelukkig maar. Elegantie had deze track waarschijnlijk vermoord.

Wat hem interessant maakt, is net dat hij tussen werelden hangt. Voor pure rock is het te machinaal. Voor brave hardcore is het te vuil. Voor gabber is het bijna te veel bandattitude. En net daarom blijft het hangen. Dit is geen track die vraagt of ge hem leuk vindt. Dit is een track die binnenkomt, uw pint omstoot, iets tegen uw boxen roept en daarna doet alsof dat allemaal normaal was.