Review

Deze trok eigenlijk vooral mijn aandacht door de cover. Soms is dat genoeg. Je ziet een release staan bij de nieuwste Hardtunes-releases, de titel is Everybody Dies, en dan denk je heel even: oké, misschien krijgen we hier iets donker, iets filosofisch, iets met een existentiële crisis en een kick eronder.

Maar nee.

De titel probeert precies een zware gedachte binnen te smokkelen. Everybody Dies klinkt alsof de track iets wil zeggen over sterfelijkheid, leegte, het einde van alles en de nutteloosheid van ons bestaan. Alleen blijkt de diepere boodschap vooral te zijn: iedereen gaat dood, en deze track helpt misschien een beetje mee.

Want buiten de titel zelf valt er vocaal weinig te verstaan. Er wordt ergens iets geroepen, ergens valt nog een verdwaalde fuck, en voor de rest is het vooral alsof iemand een filosofisch idee had, maar het onderweg kwijtgeraakte tussen de kicks en de leegte.

De track voelt leeg. Niet mysterieus leeg, niet artistiek leeg, niet “de stilte tussen twee werelden”-leeg. Gewoon leeg leeg. Alsof je naar een donkere gang kijkt waar iets spannends zou moeten gebeuren, maar uiteindelijk alleen de TL-lamp begint te zoemen.

En dan het mooiste: na lang zoeken heb ik zelfs de zoektocht op Spotify opgegeven, omdat de track zichzelf blijkbaar al begraven had. Nergens te vinden dus, op het moment van schrijven. Misschien is dat consequent. Een track met de titel Everybody Dies die digitaal al half overleden lijkt voor je hem fatsoenlijk kunt terugvinden.

En dat is jammer, want met zo’n titel en zo’n cover kan je echt iets doen. Je kan er een duistere, beklemmende track van maken die voelt alsof je met je hoofd in een verlaten kelder staat na drie dagen slaaptekort. Maar hier blijft het vooral bij een interessant jasje rond een inhoud die ongeveer even diep gaat als een plas regenwater op een parking.

Conclusie: sterke cover, sterke titel, maar de track zelf sterft helaas sneller dan zijn eigen concept.