Review

Plague Engine van Samynator & Complex staat op Barbaric Records, met cataloguscode BBR249 en stijl Hardcore. Op SoundCloud wordt het nog iets eerlijker omschreven als uptempo hardcore, wat meestal betekent: “zet uw medische gegevens al maar klaar.”

De titel alleen al klinkt alsof je geen track gaat opzetten, maar een machine activeert die ergens diep onder een verlaten fabriek heeft staan wachten om de mensheid te straffen. Plague Engine. Geen subtiele naam. Geen romantiek. Geen “handjes in de lucht en samen zijn we één”. Nee, dit klinkt op papier al alsof er een virus door een betoncentrale wordt gejaagd.

En eerlijk, het past wel.

Het begin heeft meteen die donkere, industriële dreiging. Niet slecht. Je voelt dat er iets op gang komt. Een soort mechanische pestmachine die langzaam begint te draaien, terwijl je als luisteraar nog heel naïef denkt: misschien wordt dit een smerige, duistere hardcoreplaat met sfeer.

Maar natuurlijk, we zitten hier niet in een museum voor muzikale subtiliteit. We zitten in modern uptempo-land, waar elke kick blijkbaar moet klinken alsof iemand een stalen kast van de trap gooit, hem opneemt, hem vervormt en dan beslist: ja, dit is kunst.

Vanaf het moment dat de kick echt binnenkomt, verandert de track in een fabrieksongeval met ritmegevoel. De sfeer is er wel, de energie ook, maar de kick begint weer zo dominant te rammen dat de rest van de track gewoon onder de machine verdwijnt. De melodie probeert nog even te overleven, maar wordt al snel opgevreten door de Plague Engine zelf.

Voor liefhebbers van Barbaric Records en uptempo zal dit waarschijnlijk gewoon werken. Hard, vuil, agressief, recht vooruit en perfect om live mensen hun nekspieren te laten ontdekken waarvan ze niet wisten dat ze bestonden. Zet dit op een groot systeem met rook, lasers en 600 mensen die eruitzien alsof ze al drie dagen ruzie hebben met slaap, en dit zal waarschijnlijk binnenkomen als een religieuze ervaring voor mensen zonder gehoorbescherming.

Thuis blijft het voor mij toch vooral klinken als een machine die te lang alleen is gelaten in een loods. Niet slecht geproduceerd, zeker niet. Het zit strak, de energie is duidelijk, en de track doet exact wat de titel belooft. Alleen is dat probleem ook meteen de kern: hij klinkt effectief als een pestmachine. En ik weet niet of mijn oren daar ooit om gevraagd hebben.

Conclusie: donkere, agressieve uptempo hardcore die technisch strak in elkaar zit, maar vooral klinkt alsof een industriële ziekte zich via je speakers verspreidt. Punten voor sfeer en energie, aftrek voor de kick die weer alle melodie met veiligheidshelm en al van de werf duwt.