Review

Soms selecteer je een track niet omdat je verwacht dat hij muzikaal iets wereldschokkends gaat doen, maar gewoon omdat de cover op dat moment iets met je doet. In dit geval stond er iets op dat verdacht veel weg had van hoestsiroop, en laat dat nu net perfect passen bij het moment waarop dit geschreven werd: keelpijn door overmatig aircogebruik. Veel dieper zat de reden dus eigenlijk niet.

Muzikaal gezien is Lean vooral weer een portie “meer van hetzelfde”. De kicks klinken alsof ze rechtstreeks uit dezelfde samplepack komen waar half de uptempo scene zich tegenwoordig uit bedient. Hard? Zeker. Snel? Uiteraard. Herkenbaar? Helaas ook. Maar uniek? Niet echt. Dit soort kicks hoor je ondertussen in duizend andere tracks, waardoor het steeds moeilijker wordt om nog te doen alsof elke nieuwe release ook echt iets nieuws toevoegt.

Ergens meen ik ook de zin “I don’t sleep” gehoord te hebben. In de context van de track lijkt dat vermoedelijk te passen bij de lean/drug abuse-referentie, maar voor mij had het vooral een andere betekenis: slecht slapen door een kapotte keel en een airco die blijkbaar harder ging dan de gemiddelde uptempo kick.

Over het nummer zelf valt eigenlijk weinig zinnigs te zeggen, omdat het precies klinkt zoals zoveel andere hedendaagse uptempo releases. De vocals, de synth of wat het ook moet voorstellen, en de kicks lijken naast elkaar te bestaan zonder echt één geheel te vormen. Alsof elk element apart wel “hard” moest klinken, maar niemand zich nog heeft afgevraagd of het samen ook een track oplevert.

En toch wordt dit soort platen constant opnieuw uitgebracht. Waarom? Geen idee. Misschien begrijpt alleen de uptempo scene dat nog volledig. Voor mij blijft Lean vooral hangen door de cover en de toevallige link met mijn eigen keelpijn, niet door de muziek zelf. Daar is het dan ook ongeveer mee gezegd.