Review

Give to the Night begint als een muzikaal momentje dat duidelijk op sfeer wil spelen. Er zit zo’n vreemde, bijna te emotioneel gebrachte zanglijn in, gezongen door een gast die precies nét iets te hard zijn best doet om je mee te trekken in het gevoel. Alleen komt dat gevoel voor mij niet helemaal binnen. Het wil diep gaan, het wil dramatisch zijn, maar het blijft ergens hangen tussen oprecht en een tikje ongemakkelijk. Allez, dat is mijn gedacht dan.

Maar goed, het staat wel op Dwarf Records, en dat label draagt altijd dat typische gevoel met zich mee dat er nog iets gaat komen. Dus je wacht. Je laat die emotionele mambo jambo even passeren, want ergens weet je: hierna moet er iets gebeuren.

En ja hoor, daar is het dan. De melodie komt binnen en plots valt de track wél op zijn plaats. Dat stukje melodie draagt exact wat je wil horen in zo’n plaat: herkenning, energie en net genoeg nostalgie om je aandacht terug helemaal vast te pakken. Op dat moment denk je vooral: nu nog een dikke kick eronder en deze track is af.

Die kick laat zich nog even aankondigen met wat gedrum, maar wanneer hij er uiteindelijk doorkomt, zit het gewoon goed. Geen overbodige trukendoos, geen geforceerd gedoe, maar een stevige beuk die samen met de melodie de track naar een hoger niveau tilt. En net die combinatie maakt Give to the Night interessant.

Het is een track die aanvoelt alsof hij iets terugbrengt dat we al een tijdje hebben moeten missen. Niet puur oldschool, niet vastgeroest in nostalgie, maar wel met dat gevoel van vroeger ergens in zijn kern. Tegelijk klinkt hij modern genoeg om mee te kunnen met de hedendaagse hardcoretracks.

Geen perfecte track, vooral door dat wat vreemde emotionele begin, maar zodra de melodie en kick elkaar vinden, krijg je wel een plaat die blijft hangen. Een nostalgische beuker met een moderne afwerking, en vooral eentje die bewijst dat Dwarf Records nog altijd dat typische “wacht maar, er komt iets” gevoel kan oproepen.