Review

Soms begint een track met een boodschap die je serieus moet nemen. In dit geval is dat blijkbaar gewoon: “go away.”

En eerlijk? Achteraf gezien was dat misschien geen vocal, maar klantenservice.

Waarom ik dan toch bleef luisteren, weet ik niet. Misschien uit plichtsbesef. Misschien uit zelfhaat. Misschien omdat Hardcore Maniacs nu eenmaal bestaat om dit soort audio-ongevallen met open armen en gesloten trommelvliezen te ontvangen.

De melodie doet in het begin nog alsof er iets gaat gebeuren. Een beetje spanning, een beetje opbouw, een synth die voorzichtig de kamer binnenwandelt alsof hij een reden heeft om daar te zijn. De vocals zweven ergens rond in de categorie “dramatisch bedoeld, onverstaanbaar uitgevoerd”, en dan komt de eerste kick.

En daar gaan we weer.

Dezelfde platte uptempo-dreun die tegenwoordig blijkbaar in bulk wordt geleverd. Bam. Bam. Bam. Alsof iemand een bak kapotte stoeptegels door een compressor heeft gehaald en dacht: “Ja, dit heeft emotie.” Er zitten wat scheurtjes op de achtergrond, wat verloren synths die duidelijk de uitgang zoeken, en ondertussen blijft die track maar roepen dat we weg moeten gaan.

Geloof me, ik overwoog het.

Dan komt dat vrouwenstemmetje er nog eens doorheen. Iets in de richting van “it’s so hard to stay alive”, of wat ze ook precies zegt. Misschien klopt dat. Misschien is het leven inderdaad zwaar. Maar misschien wordt het ook gewoon moeilijker als je vrijwillig naar deze kick blijft luisteren.

De track probeert nog wat op te bouwen, af te breken, terug te komen, opnieuw te dreunen en uiteindelijk ergens te landen. Alleen voelt die landing niet als een climax, maar als een opluchting. Geen “wow, wat een einde”, maar eerder: “eindelijk.”