Er zijn releases die je benadert met nuance, respect en een serieuze blik alsof je net een verloren compositie van Mozart uit een vochtige bunker hebt gehaald. En dan heb je Pass-E – Pussy Pussy.

Sommige tracks komen binnen met een kick.Masters Symphony komt binnen alsof iemand de deuren van een duistere gabberkathedraal heeft opengetrapt terwijl er ergens een koor staat te doen alsof de Apocalyps netjes op vinyl is

Sommige tracks hebben geen introductie nodig. Die hebben alleen een volumeknop nodig die ergens halverwege afbreekt omdat hij te ver naar rechts geduwd wordt. Marshall Masters – I Like It Loud is zo’n plaat. Geen

Promo komt binnen alsof hij geen track heeft gemaakt, maar een waarschuwing heeft ingesproken voor iedereen die dacht dat hardcore gezellig moest worden. Die vocal klinkt als een prediker die zijn kerk heeft ingeruild voor

“Kick that bass in your motherfucking face.”Je zou er je moeder bijna een kus voor geven, gewoon voor zo’n zin. De track zet meteen de toon: lomp, direct en zonder veel poëzie, behalve dan de

We starten met een goedkoop syntje, en dan bedoelen we niet “lekker fout goedkoop”, maar eerder “komt gratis bij een beginnerspakket voor digitale ellende”. De vocal begint meteen over Amsterdam en verslaving te zaniken, alsof

Ja, dit is er eentje uit onze eigen rangen. En dat is altijd gevaarlijk terrein, want dan verwachten mensen misschien dat we ineens beleefd gaan doen. Dat we beginnen met woorden als “sterke release”, “mooie

De track start eigenlijk verrassend goed. Een oldschool opbouw, zo eentje waarbij je even denkt: oké, hier gaan we. Dat soort begin mag van mij altijd. Lekker herkenbaar, goeie sfeer, fijne vocals en een opbouw

We gaan van start met een beat die doet denken aan een oud arcade-spel in een lunapark, voor wie die dingen nog kent en niet alleen digitaal trauma verzamelt via TikTok. Zo’n geluid dat ergens